Ik zie 2010 vooral tegemoet als een vat vol uitdagingen. Uitdagingen voor onze maatschappij, voor onze samenleving, voor de politiek. Uitdagingen ook, waarop de antwoorden niet mogen blijven steken in enkel goede bedoelingen.

Dat mag alvast als een oproep worden beschouwd aan alle leiders die aan het eind van het voorbije jaar de knappe koppen bij mekaar staken in Kopenhagen. De beloften en akkoorden die op de klimaattop werden gedaan of afgesloten, moeten in 2010 worden gehonoreerd. Dat zijn we onszelf, maar bovenal onze kinderen verschuldigd.

Ook in Vlaanderen wachten ons op dat vlak grote uitdagingen. Dat ecologie en innovatie daarbij hand in hand moeten gaan, is overduidelijk. Helaas blijkt uit tal van rapporten dat net nu de investeringen in een innovatieve en groene Vlaamse economie worden teruggeschroefd.

De budgetten voor de beleidsdomeinen Economie, Wetenschap en Innovatie slinken in 2010 met maar liefst 80 miljoen euro. En dat is geen goed nieuws. Zeker niet met het vooruitzicht op het Belgisch voorzitterschap van de EU in de tweede jaarhelft van 2010.

Tijdens dat voorzitterschap zal worden nagegaan wie van de lidstaten goed op weg is om de Lissabon-doelstelling te halen. In de Portugese hoofdstad werd afgesproken dat Europa ernaar zou streven om één grote innovatieve regio te worden. Daartoe zou ook de Vlaamse regering haar inspanningen tegen 2014 gevoelig moeten verhogen. Maar dat lijkt een utopie te worden. Vlaanderen behoort vandaag tot de slechtste leerlingen van de EU-klas wat dat betreft. En dat werpt ongetwijfeld een schaduw op het Belgisch voorzitterschap.

Maar er zijn uiteraard nog de budgettaire uitdagingen. Zo wil de Europese commissie dat België een jaar eerder dan gepland, het federale begrotingsdeficit onder de 3% brengt. En tenslotte is de kans niet geheel ondenkbaar dat ook interne strubbelingen het voorzitterschap overschaduwen. Iedereen kijkt dan ook gespannen uit naar wat de communautaire onderhandelingen, met onder meer de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde, die in het voorjaar van 2010 afgerond moeten worden, zullen opleveren.

Alsof dat nog niet genoeg is, wacht ons in 2010 ook de uitdaging om definitief komaf te maken met de economische crisis die al ruim een jaar door Europa en Vlaanderen raast. De voorbije weken en maanden werden we dagelijks geconfronteerd met de gevolgen ervan: een golf van ontslagen en faillissementen.

Vlaanderen verliest welvaart, en dus ook heel wat welzijn. Daar moet een halt aan worden toegeroepen. De economische motor moet opnieuw aanslaan. Zodat weer meer mensen aan de slag kunnen. De jobs van morgen zijn immers de sociale zekerheid van overmorgen.

Ik wens u allen, beste lezers, het allerbeste toe voor 2010. Veel vreugde en vriendschap en succes in die zaken waar je echt voor gaat het volgende nieuwe jaar.

Dirk van Mechelen