En zoals voetbalkenners zullen beamen: scoren doe je nooit alleen. Je wint als ploeg en je verliest als ploeg. Alle punten die we met de Vlaamse Regering de voorbije jaren hebben kunnen maken, zijn in de eerste plaats te danken aan het samenspel en de collegialiteit die er bestaat tussen de politici.

Maar we zijn er nog niet. U kent mij als een eerder nuchter man, dossiers onder de arm en voeten op de grond. En met nog één jaar te gaan zeg ik: er ligt nog werk op de plank. Het laatste jaar van deze legislatuur moet méér zijn dan een roadshow die sommigen misschien voor ogen hebben. Er moet gewerkt worden. We hebben nog een kleine 350 dagen voor de boeg. De toekomst wacht niet, maar moet voorbereid worden. De maatschappelijke en economische uitdagingen dwingen ons tot doortastend handelen. Tot het geven van antwoorden.

Ik heb het in het bijzonder over één uitdaging: de staatshervorming. Met alleen maar beloften en gebalde vuisten worden de noodzakelijke hervormingen waar Vlaanderen op wacht volledig geblokkeerd. We zijn nog geen centimeter opgeschoven en nu heet elke hervorming moeilijk te zijn en durft niemand nog te bewegen.

Nochtans hebben we snel een stabiele en meer consistente staatsstructuur nodig. Het immobilisme heeft te lang geduurd. Het wordt tijd om rationeel te bepalen wie het beste welke verantwoordelijkheden kan dragen en wie daarvoor de gepaste budgettaire middelen heeft. Vlaanderen, en met haar de lokale partners – onze steden en gemeenten – is er klaar voor.

Ik pleit er dan ook voor om af te stappen van de symbolen. Ik pleit ervoor om het debat te verleggen van methode en menu naar het waarom en hoe. Want achter de communautaire façades schuilt in feite een breuklijn tussen oud en nieuw beleid. Tussen open of gesloten zijn. En die loopt heus niet alléén langs de taalgrens.

Ook in Vlaanderen steken oude recepten en ideologieën de kop op. Durven we subsidieland Vlaanderen achter ons te laten en te kiezen voor moderne fiscale instrumenten? Durven we een arbeidsmarktbeleid op maat van Vlaanderen te voeren? Durven we onze verantwoordelijkheid nemen om 50-plussers aan de slag te houden?

Durven we, in naam van het welzijn van Vlaanderen, mensen in plaats van structuren te steunen? Durven we mensen te vertrouwen en regels te vereenvoudigen in plaats van overdreven te beknotten betuttelen? Durven we zelfbewuste Vlamingen worden die opnieuw fier zijn andere talen te leren, te spreken en te tolereren?

Durven wij eindelijk een volwassen debat aangaan over welk Vlaanderen we willen na de staatshervorming?

Dàt is de uitdaging van dit laatste werkjaar: moedig bestuur. Moedige keuzes maken. Wij gaan dit existentieel debat over de toekomst van Vlaanderen met open vizier aan.

Want Vlaanderen staat klaar om dé uitdagingen aan te gaan:

• Om werken te belonen;
• Om meer welvaart te creëren;
• Om een zorgzame maatschappij uit te bouwen;
• Om een antwoord te bieden op de vergrijzing;
• Om een open samenleving waar te maken.

Dirk van Mechelen