In Vlaanderen hebben we dat in eerste instantie gedaan door onze overheidsfinanciën te saneren. Via schuldafbouw, via een doorgedreven anticyclisch investeringsbeleid en via een fiscale politiek die een economische dynamiek op gang brengt. Het resultaat is er.

De Vlaamse begroting is kerngezond en vormt de fundering voor het Vlaanderen van morgen. Of beter, van overmorgen. Want nu de fundering er ligt, moeten we – misschien tegen een algemene politieke tendens in – durven vooruitkijken. Een visie ontwikkelen van hoe we op die stevige fundering het Vlaamse huis verder willen uitbouwen.

Want het is een noodzaak om ons gewest te wapenen tegen factoren die onze welvaart op korte of lange termijn kunnen bedreigen. Zoals de socio-economische uitdagingen die voortvloeien uit de voortschrijdende internationalisering en globalisering van onze wereld. Het is de opdracht van de politieke verantwoordelijken om daarbij de weg te wijzen en concrete antwoorden te formuleren op die uitdagingen.

Binnen dit debat wil ik bijzondere aandacht schenken aan Antwerpen. Onder meer wat de ruimtelijke en economische positie van Antwerpen betreft, én de rol van onze provincie en stad als kenniscentrum in dat internationaal en geglobaliseerd landschap is. Meer dan ooit moeten we over de stads-, provinciegrenzen en zelfs landsgrenzen kijken om onze toekomst veilig te stellen.

Vanuit Antwerpen moeten we daarom de hand uitsteken naar onze buurprovincies Limburg en Oost-Vlaanderen, met één gezamenlijk doel voor ogen: onze regio profileren als dé toegangspoort tot Europa.

Voor iemand uit China of de VS is de hele Rijn- Scheldedelta één grote haven. Dit inzicht draagt een ongekende opportuniteit in zich. Aan ons allemaal om hieruit concrete voordelen voor Vlaanderen te puren, door het aantrekken van duurzame logistieke activiteiten, tewerkstelling zowel voor hoog- als laaggeschoolden, enz.

Dit betekent ook dat we het mobiliteitsdebat niet uit de weg mogen gaan. Samen nadenken over onze manier van verplaatsen, zowel wat het personenvervoer als het goederenvervoer betreft. Daarom moeten we investeren in wegen, in waterinfrastructuur én in openbaar vervoer, waarbij we vooral moeten vermijden dat verschillende types van openbaar vervoer elkaar onnodige concurrentie aandoen, met efficiëntieverlies tot gevolg.

Naast het nodige reiscomfort moet een moderne stationsomgeving vooral ook ruimte bieden voor een aangepaste dienstverlening, zoals een ruime parking, kleine handelszaken en ondersteunende diensten zoals een strijkatelier of een kindercrèche.

De politiek is slechts één actor in het maatschappelijk debat. Het creëren van een breed draagvlak voor toekomstige grootschalige bouwen infrastructuurprojecten, voor de toekomst van onze haven, voor de economische ontwikkeling van het hinterland, voor de uitbouw en internationalisering van ons onderwijs,... daar moeten we allemaal ons steentje toe bijdragen.

Net zoals ik bij de start van 2008 al beklemtoonde tijdens mijn toespraak 'Bakens Verzetten' in de Antwerpse Zoo, wil ik de aanzet geven tot een bredere discussie rond de toekomst van Antwerpen.

Hierbij wil ik tegengestelde visies niet schuwen. Ik daag u dan ook uit om de komende maanden dit debat samen met mij te voeren. Graag wil ik de komende maanden naar jullie suggesties, opmerkingen en ideeën luisteren. Zodat we samen de bakens voor de toekomst van onze stad en provincie kunnen uitzetten, als toegangspoort tot Europa.

Dirk van Mechelen