Het gaat erg snel voor Lydia Balliauw. Vijftien jaar geleden had ze nog nooit een schildersezel van dichtbij gezien. Vandaag beschikt ze over een prachtige portfolio van olieverfschilderijen, die een heel eigen stijl en persoonlijkheid verraden.

"Ik was lange tijd een volslagen leek op het vlak van schilderkunst. Tot ik plotseling mijn job verloor, zo'n vijftien jaar geleden. Ik werkte als medisch secretaresse in een ziekenhuis, en werd het slachtoffer van een reorganisatie. Plots moest ik op zoek naar een nieuw doel in mijn leven. Uiteindelijk kwam ik, na een bezinningsperiode, bij de Academie voor Beeldende Kunsten in Kapellen terecht."

Fotograferen met de ogen

"Een logische keuze, weet ik nu. Ik had er voordien nooit echt bij stilgestaan, maar feitelijk heb ik onbewust altijd al een gevoel voor beelden gehad. Op reis, bijvoorbeeld, bekijk ik de zaken op een heel eigen manier. De meest eenvoudige zaken kan ik ontroerend mooi vinden."

"Alsof ik voorwerpen en landschappen met mijn ogen 'fotografeer', en alles veel intenser beleef. Dat is ook de reden waarom ik wilde schilderen: ik wil weergeven wat ik voel."

Lydia maakte zich de basistechnieken eigen aan de Sint- Lucasacademie voor Beeldende Kunsten in Kapellen. Nadien vervolgde ze haar opleiding aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Antwerpen. Pas de jongste jaren stort ze zich echt voltijds op het schilderen van doeken, in het bijzonder olieverfschilderijen.

"De voorbije drie jaar ben ik bijna dag en nacht bezig geweest met mijn werken. Want schilderen doe je niet enkel in je atelier. Er gaat heel wat voorstudie en denkwerk aan vooraf. De molen blijft in je hoofd constant doormalen, zelfs 's nachts als je aan het rusten bent. Geestelijk is dit soms erg vermoeiend. Intussen bestaat mijn oeuvre uit 35 olieverfschilderijen. Allen hebben ze hetzelfde thema: mijmerzucht. Mijmeren is het dromerig, weemoedig verlangen naar iets of iemand. Een geliefd persoon, bijvoorbeeld, maar net zo goed een mooie ervaring uit het verleden. Ik ben zeker geen overdreven romanticus, maar ik wil via mijn werk wel een diepere boodschap meegeven. Geen 'hebzucht' of 'geldzucht', dat tegenwoordig overal de kop opsteekt, maar 'mijmerzucht'. Ik wil de mensen raken, doen
nadenken. Over het leven, over zichzelf. Ik wil ze in deze jachtige samenleving - al was het maar even - laten stilstaan bij de mooie, soms kleine maar toch zo kostbare dingen in ons bestaan."

Stations en treinen

Balliauws werken stralen een zekere melancholiek uit. De strakke, evenwichtige opbouw en nostalgische kleuren hullen de schilderijen in een suggestieve, haast mysterieuze sfeer. De onderwerpen zijn soms erg verschillend, maar treinen en stationsgebouwen vormen een geliefd decor.

"Stations ademen een vrolijke sfeer uit, vind ik. Treinen wekken steeds bepaalde gevoelens en herinneringen op. Emoties van blijdschap bij een weerzien, maar ook de nostalgie van het afscheid nemen. Elke toeschouwer zal de beelden op zijn manier aanvullen. Ik reik enkel de ruimte en de sfeer aan."

Vorig jaar nam Lydia Balliauw met enkele van haar werken deel aan een drietal wedstrijden, gewoon uit nieuwsgierigheid. Evenveel keer viel ze dik in de prijzen: ze werd laureaat van de 8ste Maurits Naessenprijs in Meise, won de hoogste onderscheiding op het 36ste Salon Concours International van de Académie Européenne des Arts in Gembloux én de zilveren medaille tijdens de Grand Prix International de Wallonie des Arts Plastiques in Charleroi. Een 'binnenkomer' om U tegen te zeggen!

Tom Van Caelenberge

Ook u kan gratis komen kennismaken met het bekroonde oeuvre van Lydia Balliauw. De thematentoonstelling 'Mijmerzucht' loopt van 28 september t.e.m. 21 oktober 2007 in Kunstcentrum Hof De Bist, Veltwijcklaan 252 in Ekeren. Elke woensdag en vrijdag van 14u tot 16u, zaterdag van 14u tot 17u. Zon- en feestdagen van 10u tot 12u en van 14u tot 17u.