Guy Verhofstadt drukt al vele jaren zijn stempel op het politieke leven in België. Vandaag de dag uiteraard als premier. Vroeger als minister, volksvertegenwoordiger, nationaal partijvoorzitter, jongerenvoorzitter, studentenleider, visionair... In de voorbije dertig jaar drukte hij als een bepalende factor zijn stempel op het politieke landschap van ons land. En als het van hem afhangt, mag dat gerust nog een tijdje langer zo zijn. En dat is begrijpelijk, het aanstekelijk enthousiasme waarmee Guy Verhofstadt over zijn 'werk' praat, verraadt een nog steeds grote ambitie. Wie is Guy Verhofstadt, wat doet hij, wat drijft hem? We vroegen het zelf aan de bekendste Gentenaar.

U werd op 11 april 1953 geboren in... Dendermonde. Hoe kwam u dan in Gent terecht?

Guy Verhofstadt: "De roots van onze familie liggen inderdaad in Dendermonde. Mijn beide grootvaders waren er kleinhandelaars. De ene verhandelde vleeswaren, de andere had een zaak met kaas en voeding. Mijn vader werd er na zijn studies jurist bij de liberale vakbond en later magistraat bij de Arbeidsrechtbank. Als jurist werd hij adviseur bij de Gentse PVV-leider Willy De Clercq. Op het moment dat Willy zijn eerste jaren als minister van Financiën volbracht. Vandaar dat het gezin in het begin van de jaren zestig naar Gent verhuisde, waar het een huis vond aan de Gentse vaart. Later verhuisden we naar een woning aan het Vijvermeerpark in Sint-Denijs-Westrem."

"Alle vormen van racistisch of blind geweld die de kop opsteken en waarbij mensen – vooral jonge mensen – het leven laten. Zoiets raakt mij diep."

WIJZERS: Wat herinnert u zich nog uit die periode, uw eerste stappen in een stad als Gent?

Guy Verhofstadt: "Vooral de lagere school. Mijn ouders lieten mij eerst inschrijven aan de gemeenteschool in Ledeberg, later werd dat het stadsschooltje in de Van Monckhovenstraat. Of ik een goed leerling was? Ik denk dat ik als kind net genoeg studeerde om te slagen. Niets meer, niets minder. Ik denk dat ik toen bij de leerkrachten vooral bekend stond als een belhamel en een speelvogel. Frans Verleyen noemde me later trouwens 'een moeilijke leerling voor zwakke leerkrachten'. Toen ik wat ouder werd, klopten de rebelse jaren aan de deur. Dat was vooral het geval tijdens mijn jaren in het hoger middelbaar, die ik afwerkte in het atheneum aan de Voskenslaan."

En uiteindelijk kreeg de politieke microbe u te pakken...

Guy Verhofstadt: "Ik heb al vroeg samen met mijn vader mee campagne gevoerd voor Willy De Clercq. Eens ben ik als kleine jongen met mijn blauwe ballon zelfs in de verkeerde stoet, namelijk die van de Volksunie, terecht gekomen. Dat duurde gelukkig niet lang. Maar toch duurde het tot mijn studentenjaren aan de Gentse universiteit voordat ik zelf echt de politiek in ging. Eerst schoorvoetend. Vader had immers gezegd dat ik alles mocht studeren wat ik wou... nadat ik Rechten had gestudeerd (lacht). Maar via de unief kwam ik wel in contact met het Liberaal Vlaams Studentenverbond LVSV."

Daarna ging het allemaal snel?

Guy Verhofstadt: "Inderdaad, als je het allemaal op een rijtje zet ging het wel snel. Ik werd gemeenteraadslid toen ik 23 was. Waarna ik in de voetsporen trad van mijn vader en politiek secretaris werd van toenmalig PVV-voorzitter maar bovenal vriend des huizes Willy De Clercq. Hij steunde me in 1979, als nieuwe voorzitter van de PVVJongeren. Op het PVV-congres in Kortrijk volgde een nieuw scharniermoment. Met de jongeren legden we een radicaal manifest op tafel met als bedoeling niet enkel de partij maar ook de politiek an sich grondig te vernieuwen. Dat bepaalde in sterke mate de eindtekst van het congres waardoor de PVV met een vernieuwend programma naar de verkiezingen trok."

Toen al lag u mee aan de basis van één van de grootste 'blauwe' zeges?

Guy Verhofstadt: "De parlementsverkiezingen van 1981 waren inderdaad wel historisch. Voor de eerste keer sinds de invoering van het algemeen stemrecht haalde een liberale partij in Vlaanderen meer dan 20% van de stemmen. En wat meer was, niemand betwistte het aandeel van de Jongeren in die overwinning."

"Als kleine jongen ben ik eens met mijn blauwe campagneballon in de verkeerde stoet, namelijk die van de Volksunie, terecht gekomen. Dat duurde gelukkig niet lang."

Willy De Clercq werd opnieuw minister en u partijvoorzitter, volksvertegenwoordiger, vice-premier en minister van Begroting, oppositieleider en... premier.

Guy Verhofstadt: "Als je het zo stelt, lijkt het alsof alles zomaar in de schoot werd geworpen. Maar dat is zeker niet zo. Vergeet niet dat tussen de regering Martens VI uit 1988 en 1999 er een oppositiekuur van elf jaar zat. Een periode waarin mijn partij niet enkel van naam veranderde, maar vooral evolueerde naar een partij zonder dogma's, drukkingsgroepen of voorrechten. En een periode die ook voor mij niet echt makkelijk was. Inclusief een bezinningsperiode in Toscane. Tot ik als VLD-voorzitter de parlementsverkiezingen van 1999 inging."

U zit ruim dertig jaar in de politiek. Is er nog plaats voor iets anders in uw leven?

Guy Verhofstadt: "Natuurlijk. In de eerste plaats voor mijn gezin uiteraard, met Dominique en mijn twee kinderen Charlotte en Louis. En voor de rest heb ik ondanks de drukke politieke bezigheden, steeds tijd proberen vrij te maken voor mijn twee hobby's: fietsen en lezen. Dat is natuurlijk niet altijd evident, maar ik probeer dat ook nu nog regelmatig te doen. En voor de rest zijn er de - weliswaar veel te sporadische – vakantiedagen in Toscane."

"Het werk is nog niet af. Ik wil verder grenzen verleggen, want dat moet het doel zijn van politiek."

We gunnen u uiteraard van harte een derde termijn, maar als u nu al even terugblikt, wat onthoudt u uit de voorbije acht jaar?

Guy Verhofstadt: "Veel, heel veel. Bijvoorbeeld de toch wel vele beslissingen en maatregelen die we hebben kunnen doorvoeren en die het leven van onze landgenoten wat aangenamer maakten. De grote belastingverlaging die we hebben doorgevoerd, de geslaagde politiehervorming, de maatregelen in het generatiepact én ook zeker de ethische omwenteling die we hebben teweeggebracht met het homohuwelijk en de euthanasiewetgeving. Och, er is echt wel veel geweest hoor."

En wat heeft u het meest aangegrepen, niet als politicus maar als de mens Verhofstadt?

Guy Verhofstadt: "Moeilijk te zeggen. Er zijn de voorbije jaren heel wat gebeurtenissen geweest die mij diep hebben geraakt. Zowel positieve als negatieve. Wat dat laatste betreft, denk ik bijvoorbeeld aan alle vormen van ofwel racistisch ofwel blind geweld die de kop opstaken en waarbij mensen – vooral jonge mensen – het leven lieten. Zoiets raakt mij diep. En dan wil ik daar iets aan doen. Hoewel in deze de macht van een politicus en zelfs een premier zeer miniem is. Gelukkig worden dergelijke momenten vaak gecompenseerd door positieve emoties. En dan denk ik bijvoorbeeld aan momenten zoals het 0110-concert waarbij Tom Barman duizenden mensen een duidelijk maatschappelijk signaal gaf en liet geven. Of de stille marsen tegen het blind geweld."

U klinkt bijzonder strijdvaardig?

Guy Verhofstadt: "Dat ben ik ook, het werk is nog niet af. Ik wil verder grenzen verleggen, want dat moet het doel zijn van politiek. Politiek is meer dan besturen. Het is ook en vooral een kwestie van visie, van kijken naar de toekomst en van het nemen van verantwoordelijkheden. We moeten doorgaan met hervormen waar nodig. Economische groei omzetten in jobs. Mensen sterker maken, zodat ze bij alle veranderingen rechtop blijven staan. Dat is wat we de voorbije jaren heb gedaan en dat is wat we willen blijven doen."

Gunter Joye