Je kon er moeilijk naast kijken in de dagbladen: het afscheid van Ludo Dielis!

Ludo Dielis: "Ja straf hé. Ik heb de voorbije weken bijzonder veel media-aandacht gekregen. Dat is leuk. Ik denk dat ik opnieuw ga beginnen en volgend jaar nog eens ga stoppen (lacht). Of toch niet. Het is genoeg geweest. En het gaat ook niet meer. De motivatie om te trainen was weg. En met het ouder worden, duiken ook steeds meer kwaaltjes op (wijst naar zijn bril) die je biljartspel beinvloeden. Vijftig jaar topsport, dat gaat niet in de koude kleren zitten. En let op, biljart is topsport hé."

En ons madam beweert dat het een cafésport is!

Ludo Dielis: "Dat imago heeft het biljart in Vlaanderen. Enkel in Vlaanderen. Omdat je hier in eerste instantie een pintje gaat drinken en ook nog een potje biljart speelt. In andere landen is dat niet zo. Daar ga je biljarten en misschien kan je ook een koffietje of colaatje drinken. Dat is kwestie van prioriteiten te stellen. Maar soit, wil je een echt goede speler worden, dan moet je veel overhebben voor het biljart. Veel trainen, uren na mekaar. En zorgen dat je in optimale conditie bent. Lichamelijk, door veel te zwemmen en te lopen bijvoorbeeld. Maar ook geestelijk. Want om je vier of vijf uur optimaal te concentreren, dat is geen lachertje."

Je moet dus leven als een prof. Maar de verdienste is niet echt navenant, denken we dan zo?

Ludo Dielis: "Om de beginjaren even te schetsten; ik denk dat Raymond Ceulemans honderd tv's heeft gewonnen en ikzelf zo'n zeventig. Die poogden we dan in onze eigen taverne te slijten aan de klanten. Maar die wilden er meestal niet veel voor geven omdat "wij ze toch maar gewonnen hadden" (lacht). Met andere woorden, het was vaak boksen om rond te komen. Vandaar dat zowel Raymond als ik een eigen zaak hadden. Daar konden we nog altijd op terugvallen. Maar pas op, het was niet altijd kommer en kwel. Wij hebben ook de spreekwoordelijke zeven vette jaren meegemaakt. Toen het profcircuit werd opgestart. En toen je jaarlijks een vijftal tornooien kon spelen waar je als winnaar tot 0,5 miljoen oude Belgische franken kon opstrijken. Helaas is dat circuit ter ziele gegaan en moeten de huidige spelers het met veel minder stellen."

Terwijl het aantal mensen dat van de taart eet, gestadig toeneemt...

Ludo Dielis: "Dat klopt. Vroeger had je naast ons Belgen, nog enkele Zweden of Japanners die rond de top cirkelden. Nu heb je een veel bredere groep. Met ook Nederlanders, Spanjaarden en zelfs Grieken en Turken. Landen waar de 'carambole' trouwens waanzinnig populair aan het worden is. Ik mag er bij wijze van spreke niet over straat lopen of er ontstaan daar heuse Pfaff-toestanden."

"Biljart is een sport voor de 'rich and the bums'. Er wordt zowel gespeeld in de casino's van Las Vegas als in de sloppenwijken van Chili."

Ook in andere landen bent u nog steeds waanzinnig populair?

Ludo Dielis: "In Japan kennen ze mij ook nog wel (lacht). Het feit dat ik een groot deel van de wereld heb gezien, daar blijf ik het biljart natuurlijk altijd dankbaar voor. En ik heb tijdens die reizen gezien dat biljart een sport is "for the rich and the bums". Want er wordt zowel biljart gespeeld in de luxueuze casino's van Las Vegas als in de sloppenwijken van Chili en Mexico."

Dat reizen zal nu wel minderen, maar dat betekent niet dat Ludo Dielis in zijn tuin gaat werken?

Ludo Dielis: "Neen, ik vrees dat ik daar geen tijd voor ga hebben. Ik ben ik zo'n beetje bij toeval beginnen organiseren. En daar blijven maar dingen bijkomen. Een Duvel-toer, de organisatie van de 'Antwerp Diamond Billiard Week' en sinds kort ben ik nu ook medeorganosator van het tornooi op 3 mei in Anderlecht. En daarenboven ben ik dan ook nog lang raadgever geweest bij een producent van biljarts, werkte ik mee aan de ontwikkeling van mijn eigen keu "Ludo Dielis" en maak ik nog tijd vrij om les te geven aan jonge beloften."

Met succes, want sinds kort telt België met Eddy Merckx opnieuw een wereldkampioen!

Ludo Dielis: "Het feit dat mijn poulain wereldkampioen werd, was misschien onverwacht maar zeker en vast niet onverdiend. Dat hij lang aan de weg heeft getimmerd? Dat klopt, maar dat is een bewuste keuze. Ik heb hem steeds gezegd dat hij eerst zijn studies moest beëindigen. Want je moet als biljarter op iets kunnen terugvallen. Ik weet het, want ik heb mijn school compleet verwaarloosd in het voordeel van het biljart.

Trouwens, leeftijd speelt in het biljart minder een rol. Ik behaalde zelf het merendeel van mijn titels na mijn 35ste. Eddy heeft dus nog een grote toekomst voor zich. Het belangrijkste is nu dat hij één van de komende jaren een tweede titel behaalt. Zodat iedereen kan zien dat hij geen eendagsvlieg is." Gunter Joye Philippe Heyvaert

Ludo Dielis over...

...Raymond Ceulemans

Mensen vragen mij weleens of ik geen spijt heb dat ik in dezelfde periode actief was als die superieure biljarter met de naam Raymond Ceulemans. Daar ben ik formeel in: Neen! Ik heb het geluk gehad om in het land van Ceulemans te wonen. Wij pepten mekaar op. Er was een gezonde rivaliteit tussen ons. Raymond kon en wou niet verliezen. Ik wou Raymond kloppen. En dat zo'n tweestrijd vaak vonken gaf, hebben we genoeg kunnen vaststellen. Maar pas op, buiten de biljartzaal waren wij goede vrienden. Wij hebben trouwens meer bij mekaar, dan bij onze vrouw geslapen! Er was rivaliteit maar ook en vooral een diep respect. Dat was ook bij mijn afscheid te merken. Daar heeft Raymond – waarschijnlijk zonder het zelf te weten – mij het mooiste compliment ooit gegeven. Toen hij een traantje wegpinkte tijdens de - eindeloze – staande ovatie die ik kreeg. Ik dacht nog, da's straf dat Ceulemans voor mij bleit! (lacht) Maar het heeft mij echt wel diep geraakt.

...de rol van de overheid

"Die ligt in de eerste plaats in het voorzien van infrastructuur. Zodat biljart ook in Vlaanderen een beetje uit de cafésporten-sfeer wordt gehaald. Dat kan door mee te investeren in biljartzalen, zoals die in het buitenland bestaan. Plaatsen waar jonge talentvolle mensen terechtkunnen om echt te trainen. Liefst onder begeleiding van een lesgever. Net zoals Kobayashi dat doet in Japan. Of zoals in Nederland waar elke regio een semiprofessionele lesgever heeft."

...Dirk Van Mechelen

"Ook een biljarter hé. En een politicus voor wie ik heel veel respect heb. Iemand die zijn werk goed doet zonder daar al te veel blabla rond te maken. Ik apprecieer hem echt wel. Vandaar dat Dirk ook als peter fungeert voor mijn 'Antwerp Diamond Biljart Week' in de Zuiderkroon. En binnenkort vorm ik met hem een duo tijdens het driebandentornooi in Anderlecht. Ik denk dat ik hem toch nog stiekem wat les ga geven."

...zijn vrouwtje Diana

"Haar ken ik al bijzonder lang. Van toen ik nog als jonge snaak aan de slag ging bij de biljartclub van mijn vader, BC Altijd Raak. Zij heeft mij de kans gegeven om uit te groeien tot wie ik ben geworden. Want geloof me, het gezegde 'achter elke kampioen staat er een sterke vrouw', klopt echt wel. En ik ben haar daar eeuwig dankbaar voor. En bij gelegenheid zal ik haar daar nog eens voor bedanken met mijn versie van 'Diana'. Net zoals ik dat ooit in een karaokebar in Japan heb gedaan. Onder lichte dwang van mijn Japanse kameraden. Die terwijl ik aan het zingen was, van de gelegenheid gebruik maakten om ieder om beurt met mijn Diana te dansen."