Het bracht mij bij het lezen van de talrijke bijdragen over het heengaan van minister van staat Hugo Schiltz, bij een generatie politici die in de jaren '80 de ondankbare taak hadden een radicale, vooral budgettaire, koerswijziging in te zetten, niet gesteund door een krachtig, maar eerder een verlammend overheidsapparaat. Op federaal vlak zou de regering Martens-De Clercq, later Frans Grootjans en Guy Verhofstadt, tekenen voor de ommekeer van het beleid.

Op het Vlaamse niveau trad de eerste regering Gaston Geens aan met een sterk Antwerpse inslag: Karel Poma, Paul Akkermans, Hugo Schiltz en Jacky Buchmann. Voeg daarbij nog namen als Jan Lenssens en Rika Steyaert, en je weet dat dit meer dan ooit een pragmatische ploeg was, niet onmiddellijk op zoek naar media-aandacht, des te meer naar een nieuw economisch ontwikkelingsmodel voor Vlaanderen. Het werd de periode van Flanders Technology International, maar ook van de liberalisering van het Vlaamse medialandschap, de aanpak en afbouw van de torenhoge schulden in de sociale huisvestingssector, de opbouw van een eigen moderne Vlaamse administratie, de zorg voor de precaire situatie van vele steden en gemeenten, het opstarten van een echt milieubeleid, de aanpak van een nieuw havenbeleid, met onder meer ook de bouw van de Liefkenshoektunnel en de politieke opening voor de aanleg van containerterminals - voor de sluizen - op de Schelde, de redding van de Bourlaschouwburg.

Deze ploeg bevatte voor het eerst zakenmensen die het ook in de politiek echt waar maakten: Akkermans, Buchmann, en op zijn manier ook Schiltz. Bestuurders die dachten en handelden zoals in hun bedrijf, in hun kantoor. Kostenbewust, zoekend naar meer efficiëntie, zich bewust van het veel te hoge overheidsbeslag, naar meer toegevoegde waarde. Maar ook zeer bezorgd de toekomst voorbereidend, zich bewust van wat delocatie in de praktijk betekende en nog zou teweeg brengen, ervan overtuigd dat we meer dan ooit andere wegen moesten bewandelen: de uitbouw van onze logistieke troeven. Vlaanderen op de internationale handelsfora op de kaart zetten, investeren in onderzoek en ontwikkeling als dé wissel op de toekomst.

Deze pioniers van het nieuwe Vlaanderen verdienen in onze politieke geschiedenis meer dan een voetnoot. Het waren stuk voor stuk zeer gedreven en geëngageerde politici die naast aandacht voor hun bedrijf en de nationale politiek, ook veel aandacht bleven besteden aan de ontwikkeling van hun eigen regio, hun stad, hun gemeente. Mensen voor wie een werkdag minstens uit vijftien uur bestond en een week weldegelijk uit zeven dagen. Een ploeg die zelfs geen tijd, zin, heeft, had, om de eigen memoires te schrijven: doeners, trekkers, voor wie het generatiepact niet nodig was om naast het levenslang leren ook levenslang actief te blijven.

Het is dit soort mensen dat ons vandaag meer dan ooit de kracht en de overtuiging geeft om door te gaan. Om van Vlaanderen een topregio te maken, om via meer welvaart, meer welzijn voor iedereen te kunnen garanderen. Maar om daarnaast ook, met de beide voetjes op de grond, mee te bouwen aan ons gemeentelijk project.

Want daar ligt de bakermat van de democratie. Dikwijls groeien ook daar de eerste kiemen van ontevredenheid. Handen uit de mouwen dus. Vandaar ook een warme oproep: beoordeel het project, de resultaten en de toekomstplannen, en laat u niet afleiden door een verzakte voetpadtegel voor de deur.

Dirk Van Mechelen