Home Philippe Speth is opgericht in 1947, als herinnering aan een jonge man die op het einde van WOII overleden is in Nederland. In de beginjaren heeft het tehuis veel financiële en logistieke hulp gekregen van de familie Speth: zij stelden het gebouw beschikbaar (definitief geschonken in 1984), schonken een autobusje waarmee de kinderen van en naar school gebracht konden worden, sprongen financieel in,...

Toen in 1983 mevrouw Isabelle Buchmann- Kronacker de taak van afgevaardigd-beheerder op zich nam, heeft zij, samen met Jacky die steunende rol op zich genomen.

"Het Home is het gemeentebestuur, Isabelle en Jacky en natuurlijk nu ook Dirk Van Mechelen enorm dankbaar, "stelt Peter Van Gorp, sinds 1993 directeur van Home Philippe Speth onomwonden. "Met de steun de we kregen n.a.v. het bal vorig jaar (een cheque ter waarde van 25.000 euro) hebben we een aantal kamers van het Kasteel kunnen verfraaien, opslagplaats voor persoonlijke bezittingen van onze jongeren gecreëerd en provisie aangelegd om een nieuwe minibus aan te schaffen voor als de oude het begeeft.

Welk soort instelling is Home Philippe Speth juist?

Peter Van Gorp: "Ik hoor niet graag de term instelling omdat die vaak bij veel mensen een negatieve bijklank heeft. Wij zijn een begeleidingstehuis categorie I dat ressorteert onder de Bijzondere Jeugdzorg. We zijn een huis zonder opnameplicht. Concreet betekent dit dat de jongeren die bij ons terecht komen altijd geplaatst worden door het Comité Bijzondere Jeugdzorg of door de jeugdrechtbank. De jongeren die bij ons komen worden voor een vrij lange termijn uit hun thuissituatie gehaald.

"Dat betekent geenszins dat wij altijd te maken zouden hebben met jeugddelinquenten of probleemjongeren, maar de jongeren die bij ons komen hebben allemaal wel te maken met problemen thuis: verwaarlozing, misbruik, overdreven verwenning, noem maar op.

"Soms kan het kind na een verblijf van een jaar opnieuw naar huis, maar in andere gevallen kan het zijn dat jongeren die bij ons op hun twaalfde binnenkomen het Home pas op hun twintigste verlaten. Soms met veel spijt dan nog."

Wat gebeurt hier dan?

Peter Van Gorp: "Onze kinderen gaan allemaal gewoon naar school en wij zorgen ervoor dat ze alle kansen krijgen om een diploma te halen. Met succes: van onze 30 gasten hadden er in juni 29 een A- of een B-attest. Een van onze jongens studeert zelfs voor ingenieur. Je kan je wel voorstellen dat we dat eind juni allemaal uitgebreid gevierd hebben.

Maar daarnaast moeten onze gasten ook nog veel andere dingen leren. Dingen waarvoor ze op school niet terecht kunnen: weerbaarheid winnen, verantwoordelijkheid nemen, zelfstandigheid verwerven, kortom: later een plaats in de maatschappij kunnen verwerven.

Wij moedigen hen dan ook aan om een netwerk te creëren buiten het tehuis. Als ze eens een vriendje willen uitnodigen, dan kan dat. En als ze een centje willen bijverdienen zullen we dat zeker niet afremmen.

Regelmatig worden onze gasten gevraagd om te helpen afwassen, of om de parking te bewaken, bvb. tijdens Jumping Kapellen. Wist je trouwens dat er jongeren zijn die het Home verlaten hebben, maar elk jaar opnieuw een paar dagen vakantie opnemen om bij het team van Jumping Kapellen te kunnen horen? Die extra spaarcentjes worden o.m. gebruikt om elk jaar een buitenlandse reis mogelijk te maken. Zo zijn een aantal van onze gasten dit jaar naar Kreta kunnen gaan."

Ben jij tevreden over je werk hier op Philippe Speth?

Peter Van Gorp: "Eerst heb ik veertien jaar gewerkt in Stichting Quadens maar Philippe Speth is voor mij persoonlijk het mooiste en het beste wat me kon overkomen. In deze organisatie worden faciliteiten geboden die je met je medewerkers in staat stellen om nuttig en kwalitatief hoogstaand werk af te leveren. De beroepssatisfactie is dan ook groot bij het team van medewerkers.

Op het einde van elk schooljaar houden wij een bbq en het doet elk jaar weer oneindig veel deugd dat je de jongeren die het Home verlaten hebben weer terugziet en dat ze het goed stellen, dat ze afkomen naar de spaghetti-avond, dat ze naar een van hun begeleiders een keer terugkomen als ze hun nieuwe auto willen laten zien of als ze advies nodig hebben.

Twee maanden geleden stonden hier een jongen en een meisje, die samenwonen en ons tehuis al drie jaar verlaten hebben. Ze wilden een huisje kopen, dachten iets gevonden te hebben maar vroegen zich af of het wel een goede koop zou zijn. Gelukkig dat ze gekomen zijn: de handige verkoper wilde hen een krot aansmeren. We hebben samen even verder gezocht en we hebben uiteindelijk een mooier huisje gevonden tegen een veel lagere prijs.

Maar ja, waar moeten die jongeren anders naartoe. Aan mama of papa moeten ze het in veel gevallen niet gaan vragen.

Alle problemen kunnen we uiteraard niet oplossen. Op dit moment is er voor de provincie Antwerpen alleen al een wachtlijst van een kleine 1000 jongeren die hulp nodig hebben. Wij kunnen alleen maar proberen de 30 die aan onze zorgen toevertrouwd worden zo goed mogelijk te helpen groeien naar een volwaardige plaats in de samenleving."

En heb je al concrete wensen voor de toekomst?

Peter Van Gorp: "Onze camionette is een gift van het bal Jacky Buchmann. Maar dat is ondertussen al 11 jaar geleden. Ik denk dat we binnenkort dringend op zoek moeten naar vervanging. We hebben hiervoor al een deel opzij gelegd."

Ludo Joosen