Maar dan: drie schoten die ons terug bij de les brachten. Twee totaal zinloze doden. Een schokgolf van verontwaardiging. Een stille mars in Antwerpen, enkele weken maar na deze in Brussel.

Er is nog veel werk te doen. Liefst door politici die zich meer dan ooit bewust zijn van hun verantwoordelijkheid. Die bereid zijn dag en nacht te werken en bouwen aan een betere samenleving. Die haat en geweld bestrijden met een boodschap van vrijheid en verdraagzaamheid.

Een stad gaat over meer dan stenen en infrastructuur. Het gaat juist over mensen die vanuit de hele wereld een eigen toekomst willen opbouwen. Die alle kansen en steun verdienen. Die welkom zijn in heel onze regio.Waar iedere gemeente haar verantwoordelijkheid opneemt en gastvrijheid biedt aan haar toegewezen kandidaat politieke vluchtelingen.

Na de gebruikelijke commotie zijn we er ook in Kapellen in geslaagd een goede verstandhouding op te bouwen met de meer dan 400 gasten van het Onthaalcentrum voor Politiek Vluchtelingen. Het grootste opvangcentrum in Vlaanderen. Ook hier kleurde het straatbeeld wat exotischer.

Het weerhield ons er niet van om de oude en desolate Kazerne Bauwin om te bouwen tot een nieuwe bruisende wijk in Hoogboom. Met een basisschool en kunstacademie in de oude slaapblok J, met de ombouw van het wachtlokaal tot onthaal voor de buitenschoolse kinderopvang, met de uitbouw van de militaire sporthal tot een moderne sporthal, annex een schitterende plaatselijke bibliotheek. Vele jonge gezinnen kozen de voorbije twee jaar om hier hun kinderen te laten opgroeien. Ze werden de nieuwe buren van ons Onthaalcentrum.

Gewoon een bescheiden, maar mooi voorbeeld dat het echt kan. Vreedzaam samenwonen. Elkaar proberen te begrijpen. Respect, begrip en wat geduld voor elkaar opbrengen.

Het betekent evenwel ook dat politici uit gans onze provincie bereid moeten zijn om hun verantwoordelijkheid op te nemen. Het simpelweg dumpen van mensen van welke kleur of ras ook in verkrotte wijken in Antwerpen moet dan ook stoppen. Alleen door de handen in elkaar te slaan, door goede afspraken te maken tussen stad en rand, kunnen we het tij keren. Het is meer dan ooit een gedeelde verantwoordelijkheid.

Beste lezer,

Na een gesprek met Rik Coppens, Carl Huybrechts en Jo Crepain, nodigden we Carmen en Jean Marie Pfaff uit voor de lunch, als aanloop naar het wereldkampioenschap voetbal in Duitsland.

Het werd een goed gesprek met een eerlijke en eenvoudig gebleven man die na Eddy Merckx ongetwijfeld één van onze meest bekende sportmensen is van de voorbije eeuw. Iemand die ook onder de ogen van de meekijkende Vlaamse tvkijker gewoon zichzelf blijft. Iemand die de waarde van geld kent, maar ook kan relativeren. Die heel veel levenswijsheid koppelt aan een sterke uitstraling. Die eigenlijk niemand onbewogen laat. Lees zelf maar mee! We hopen dat je ook van deze Wijzers iets wijzer mag worden!

Dirk Van Mechelen