De Antwerpse jachthaven op Linkeroever, aanlegsteiger C. Met de borstel en waterslang in de aanslag, onderwerpt Carl Huybrechts het achterdek van zijn imposant pleziervaartuig ‘Den Boot’ aan een stevige schrobbeurt. “Na een tochtje varen blijven er van die zwarte roetvlekken achter op de romp, afkomstig van de uitlaten. Het schoonmaken achteraf is iets minder prettig, maar ik heb het er graag voor over”, vertelt Vlaanderens populairste krullenbol. Tussen het vele presentatiewerk in binnen- en buitenland door – de Proms, de Champions League op Sporza, de zondagse sportrubriek op ATV, Sportman van het Jaar – vertoeft Carl Huybrechts nergens liever dan op zijn boot.

Ik weet ook wel dat er problemen en gebreken zijn in Antwerpen, maar ik focus enkel op het positieve.

“Elke vrije minuut die ik heb, spendeer ik op het water. Voor mij is varen pure rust, pure ontspanning. Telkens wanneer ik de Schelde opvaar, en mijn boot voorbij de dokdeuren loods, blijven alle beslommeringen als een spinrag aan de poorten hangen. Dan vaar ik bevrijd buiten. Ik liep al langer met het idee rond om zelf een boot aan te schaffen, maar vijf jaar geleden heeft een goede vriend me over de streep gehaald. Sindsdien ben ik hier niet meer weg te slaan. Regelmatig kiezen we het ruime sop richting Scheldemonding. Terneuzen, Vlissingen, noem maar op. Naar Londen zijn we ook al eens gevaren. In theorie zouden we zelfs de oceaan kunnen oversteken, indien we onderweg ergens zouden kunnen bijtanken.”

Affectie

“Maar je hoeft echt niet zo ver weg te gaan om prachtige dingen te zien. Je kan je niet voorstellen hoe mooi Antwerpen is vanop de Schelde. Geregeld verhuren we onze boot voor incentives of excursies. Heel veel Antwerpenaars die zo voor het eerst in de haven komen, raken ontzettend onder de indruk van wat ze zien. Zeker als je met zo’n kleine boot naast die zeereuzen vaart. De omvang van die schepen, de hoogte van die kranen, en ook het geluid ervan, dat is gewoon gigantisch.”

“Op tv krijg je soms ook mooie plaatjes van Antwerpen en zijn haven te zien, maar tijdens zo’n boottocht kun je die schoonheid ook écht persoonlijk overdragen. Nee, ik kan mijn affectie voor Antwerpen onmogelijk wegsteken. Nergens zal je een grotere pleitbezorger van deze stad vinden. Ik weet dat er ook wel problemen en gebreken zijn, maar ten opzichte van gasten focus ik alleen op het positieve.”

De 54-jarige entertainer heeft nog even de tijd om de batterijen helemaal op te laden, want half oktober start weer een lange reeks van uitverkochte Proms-concerten. Voor de 21ste keer al, ook voor Carl Huybrechts. “Er zijn maar drie personen die overblijven van het prille begin: Jan Van Esbroeck, Jan Vereecke en ikzelf. Hoe ze die eerste keer bij mij beland zijn? De twee Jannen studeerden in 1985 economie aan de UFSIA. In het kader van hun eindwerk hadden ze het plan opgevat om een evenement rond muziek te organiseren, een mix van klassiek, pop en rock. Naast sponsoring, waren ze ook op zoek naar een geschikte presentator. Dat de keuze op mij viel, was niet zo onlogisch. Ik had net driemaal na elkaar de Pop Poll van Humo gewonnen, en lag dus vrij goed in de markt. De Jannen zeiden rechtuit: ‘Carl, we weten niet of we u wel gaan kunnen betalen.’ Maar de eerste editie werd meteen een schot in de roos. Er kwamen 13.500 muziekliefhebbers opdagen voor de ‘First Night of the Proms’. En de boel was vertrokken.”

"Zaalvoetballen met de Simple Minds"

Carl Huybrechts kent het voetbalspelletje niet enkel van langs de zijlijn, maar trapt ook zelf wel eens tegen een bal. Als kleine jongen doorliep hij de reeksen van de plaatselijke club van Sint-Anneke op de Antwerpse Linkeroever. Tegenwoordig speelt Huybrechts regelmatig zaalvoetbal met vrienden. "Iron Mike (Verstraeten) en Sam Gooris zijn dan doorgaans van de partij, en Jean-Marie Pfaff staat geregeld in de goal. Het is geen competitievoetbal, maar puur voor het plezier: de witten tegen de zwarten."

Tijdens de Proms-periode krijgt de ploeg van Carl Huybrechts wel eens internationale versterking. "Maandag is doorgaans een vrije dag op de Proms. De buitenlandse artiesten blijven dan uiteraard in België, maar hebben weinig om handen. Onder andere de mannen van de Simple Minds gingen op maandag gewoon mee een potje voetbal spelen."

Respect in Duitsland

Het verhaal is genoegzaam bekend: tevreden bezoekers brachten jaar na jaar meer familie, vrienden en kennissen mee. Ook de mondtot- mondreclame deed haar werk. De Proms groeide uit tot één van de populairste en drukst bezochte muziekfestivals in Europa, met concerten in België, Nederland en Duitsland, en omweggetjes langs Frankrijk, Spanje, Zwitserland, Oostenrijk en Denemarken. “Tal van bezoekers staren zich blind op Antwerpen, waar er dit jaar 24 concerten zijn, maar vergeet niet dat ik in totaal zo’n 60 optredens presenteer, verspreid over vier verschillende landen. In het Nederlands, Frans én Duits, jazeker. Het programma wordt uiteraard lichtjes aangepast in onze buurlanden. Het is, praktisch gezien, gewoon onmogelijk om alle grote namen te boeken voor 60 voorstellingen in één jaar. Artiesten die ik zelf graag bezig hoor, zoals Peter Gabriël, The Rolling Stones, Madness of Coldplay zal ik juist daarom helaas nooit zelf kunnen aankondigen. Stel dat ze bereid zouden zijn, dan nog laat de agenda van zulke sterren dit gewoon niet toe.”

Als meertalig podiummeester is Carl goedgeplaatst om de sfeer in de verschillende landen met elkaar te vergelijken. “De sfeer in het buitenland is niet dezelfde als die in Antwerpen. De Nederlanders leunen wat aan bij de studentenambiance in Vlaanderen, maar in Duitsland is het publiek meer gedisciplineerd. Het respect voor klassieke muziek is er veel groter. Als het orkest speelt, kan je er een speld horen vallen. Pas als het nummer helemaal afgelopen is, volgt een daverend applaus. Een ideaal publiek, zeg maar. In Frankrijk staan we nog niet zover. De zalen lopen nog niet vol, maar het begint duidelijk aan te slaan. De Proms is een heel nieuw concept in Frankrijk. Mensen die er voor het eerst een concert bijwonen, weten niet wat ze zien.”

Moeders van Status Quo

Toch opmerkelijk hoe makkelijk de Proms de tand des tijds blijft trotseren. Er lijkt gewoon geen sleet te komen op de formule. Na twee decennia is het grote publiek John Miles of Carl Huybrechts nog steeds niet beu. “Dat we nog altijd volle zalen trekken, komt omdat de Proms geen gewoon concert is. De vele mensen komen niet alleen ‘horen’ en ‘zien’, ze komen ook ‘meedoen’. De participatie bij het publiek is nergens zo intens. Net die solidariteit, die samenhorigheid, geeft de Proms een extra dimensie. Bovendien heeft het concept een erg groot bereik. De mengeling van pop en klassiek spreekt alle generaties aan: jongeren van 14, 15 jaar vinden het ‘cool’ om ‘al’ naar de Proms te gaan, en voor studenten is het een jaarlijkse afspraak. Maar ook de wat oudere mensen vallen voor de formule, vanwege de mix en de geluidskwaliteit. Er is veel afwisseling en de muziek staat niet constant loeihard, in tegenstelling tot bij vele andere concerten.”

'This is the first time we see a concert of our sons', zeiden de moeders van Status Quo. Waarna ze doodleuk een kopje thee vroegen. 'Geen probleem,' zei ik. 'Met of zonder marihuana?'

Dat laatste kunnen de Engelse rockers van Status Quo beamen. De moeders van de bandleden hadden hun zonen nog nooit live aan het werk gezien. Al die lawaaierige muziek was niets voor hen, zeiden ze. Tot Status Quo te gast was in het Sportpaleis. “Die mannen probeerden hun moeders al jarenlang te overhalen om eens naar een liveoptreden te komen kijken. Je weet wel: zo’n zestal Britse dames op leeftijd, met een typische dot en pinnen in hun grijs, lichtpaarse haar. Na het concert waren ze compleet in de wolken. Ze kwamen naar me toe: ‘This is the first time we see a concert of our sons’. Waarna ze doodleuk een kopje thee vroegen. ‘Geen probleem,’ zei ik. ‘Met of zonder marihuana?’ (lacht)”

Natuurlijk kan niet iedereen een even grote fan zijn van de Proms. En evenmin van Carl Huybrechts. Voor- en tegenstanders vind je overal. “Kritiek krijgen is nooit plezant, ik denk dat dit voor iedereen hetzelfde is. Maar ik kan wel leven met kritiek, als ze terecht is tenminste. Níet wanneer je systematisch wordt afgekraakt, zoals dat elk jaar weer door één bepaalde krant gebeurt. Dan heb ik wel eens zin om te roepen naar de lezers van die krant: ‘U staat zich hier kostelijk te amuseren, maar lees morgenvroeg maar eens hoe belachelijk uw eigen krant u vindt. Als ik u was zou ik maar een ander abonnement nemen.’ Maar de Jannen vinden dat geen goed idee. Soms moet ik echt op mijn tanden bijten.”

Robin Janssens

Hetzelfde met de presentatie van de Champions League: in de pers en op internetfora wordt de polemiek tussen Carl Huybrechts en Robin Janssens flink uitgesmeerd. “Kijk, dat bedoel ik nu: er ís helemaal geen probleem tussen Robin Janssens en mij! Die kwakkel is andermaal gelanceerd door bepaalde journalisten, die nota bene hun verliefdheid op Robin Janssens niet onder stoelen of banken kunnen steken. Die media en mensen proberen die zogezegde hetze aan te wakkeren, maar zeg nu zelf: die ‘harde kern’ van pakweg een 100-tal personen die constant zit te poken, die is toch totaal niet representatief voor Vlaanderen? Je mag de ‘silent majority’, die elke week trouw kijkt en zich nooit roert, niet negeren. Ik laat me veel liever leiden door objectieve maatstaven. Wat het Champions League-magazine op Canvas betreft, stelde de VRT op een bepaald ogenblik vast dat de kijk- en waarderingscijfers niet voldeden. Dat er ‘gaten’ in het programma zaten. Dus wilden ze het met mij over een andere boeg gooien. Sindsdien zijn we in bepaalde onderdelen van het programma 60 procent gestegen. Dat ben ík niet die dat zeg, dat zijn de cijfers.”

2005-2006 is hoe dan ook de laatste CL-jaargang op het Sporzascherm. Volgend seizoen verhuist het kampioenenbal naar de concurrent in Vilvoorde. “Of ik volgend jaar mee naar KanaalTwee verhuis? Zeg nooit ‘nooit’, maar eerlijk gezegd: ik denk niet dat ze het me zullen vragen (lacht). Nee, ik heb zo al presentatiewerk genoeg hoor. En daarnaast is er ook nog mijn productiehuis Broodkast. Natuurlijk zal ik het studiowerk van de Champions League wel ergens missen, maar goed, dan volgen we de wedstrijden maar op tv. Wat ik het liefst doe, op mijn boot zitten of naar de Champions League kijken? Op mijn boot naar de Champions League kijken (lacht). Maar als ik moet presenteren, gaat dat natuurlijk niet. Voor de meeste mensen is zo’n voetbalavond ontspanning, maar voor mij is de Champions League een deel van mijn broodwinning. En het werk moet helaas voorgaan. Ik had geen rijke ouders (lacht).”

Tom Van Caelenberge

Night of the Proms 2005

IL NOVECENTO
o.l.v. ROBERT GROSLOT
FINE FLEUR
SAFRI DUO (percussie)
DONNA SUMMER
ROGER DALTREY van The Who
ACE OF BASE
JOHN MILES & ELECTRIC BAND