Voor Europa betekende het einde van de Tweede Wereldoorlog het begin van een nieuw tijdperk. Een periode van vrijheid en democratie. Van heropbouw en hechtere samenwerking. In 1951 richtten Nederland, België, Luxemburg, Duitsland, Frankrijk en Italië de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal (EGKS) op. Het zou de eerste aanzet worden naar meer welvaart, stabiliteit en een duurzame vrede op het oude, eens zo verscheurde content. De val van het communisme eind jaren ’80 heeft dit onomkeerbare integratieproces alleen nog versneld. De Unie van vandaag, met zijn gemeenschappelijke munt de euro, staat aan de vooravond van een gigantische uitbreiding naar het oosten toe. Vastberaden bouwen alle lidstaten verder aan een sterk en eensgezind Europa. Althans, zo lijkt het toch...

Helaas. Niets is minder waar. Europa ontwaakte de voorbije weken uit een nare droom. De jongste referendums over een gemeenschappelijke grondwet in Frankrijk en Nederland, toch twee grondleggers van de Europese gedachte, deden de EU op haar broze grondvesten daveren. Een grote meerderheid van de Fransen en Nederlanders uitte hardop zijn ongenoegen over de aan de gang zijnde transformatie van Europa. Het duidelijke ‘nee’ van de kiezers onderstreept nogmaals de groeiende afkeer tegen de logge bureaucratie in ‘Brussel’, en legt tal van onderhuidse wrevel en angstgevoelens bloot.

Wouter Bos, de voorzitter van de PvdA in de Nederlandse Tweede Kamer, schetste het beeld als volgt: "De mensen in West-Europa hebben het gevoel dat ze op een voortdenderende trein zitten, zonder te weten hoe snel die rijdt, in welke richting die gaat, en wie er allemaal mee opzit."

De huidige crisis dreigt Europa volledig vleugellam te maken, en legt een zware hypotheek op de goede werking en verdere uitbouw van de Unie. Het neemt niet weg dat vele Europeanen een ondubbelzinnig signaal hebben gegeven. Een waarschuwing die de Europese beleidsmensen niet achteloos naast zich mogen neerleggen. De groeiende kloof tussen politiek en burgers kan alleen overbrugd worden, als we daadwerkelijk gehoor geven aan de noodkreet van de mensen. Door ernstig rekening te houden met wat ons écht bezighoudt: werkgelegenheid, veiligheid en sociale bescherming! De mensen ergeren zich aan trage overheden en overbodige wetgeving, en liggen al helemaal niet wakker van het al dan niet administratief splitsen van een kieskring.

Politici moeten doen waarvoor ze democratisch verkozen zijn: focussen op de sociaal-economische problemen binnen onze samenleving. De overheid heeft als plicht de juiste randvoorwaarden te creëren voor economische groei. Ondernemerschap moet permanent aangezwengeld en zelfs beloond worden. Meer Jobs leiden tot meer welvaart, meer welvaart leidt tot meer welzijn.

Ook de Vlaamse overheid wil als een goede huisvader het hoofd bieden aan de maatschappelijke problemen die zich stellen. Zij doet dit door zo efficiënt en verantwoord mogelijk om te springen met het belastingsgeld van de Vlamingen. Dankzij een volgehouden begrotingsdiscipline, realiseert de Vlaamse regering al voor de achtste keer op rij een aanzienlijk begrotingsoverschot. Deze ‘kostenefficiëntie’ laat Vlaanderen toe om het traject van versnelde schuldaflossing verder te zetten. Aan het huidige tempo is Vlaanderen in 2009 zelfs helemaal schuldenvrij, wat dan weer financiële ruimte vrijmaakt voor andere dringende noden.

Eén van de hefbomen die kunnen bijdragen tot een verstandig beleid is de formule van 'Publiek- Private Samenwerking' (PPS), die toelaat om met minder overheidsgeld toch grotere infrastructuurwerken te realiseren. In ons gebruikelijke dossier gaan we dieper in op deze financieringsvorm. Hiernaast treft u ook heel wat luchtigere onderwerpen aan, zoals het beachvolleybal. Zo brengen we u meteen in een gepast, zomers sfeertje. Prettige vakantie!

Dirk Van Mechelen